[ad_1]

در ماه دسامبر نشست مجازی انجمن هماتولوژی آمریکا (ASH)، تعدادی به روزرسانی مهم در مورد لوسمی لنفوسیتی مزمن (CLL) ارائه شده است. امروز MedPage سه رهبر خبره را در زمینه خود گرد هم آورده است: مجری سوزان اوبراین ، دکترای مرکز جامع سرطان خانواده Chao ، دانشگاه کالیفرنیا ، بهداشت ایروین، توسط جنیفر آر براون ، MD ، مدیر مرکز CLL در انستیتوی سرطان Dana-Farber و دکتر آنتونی ماتو ، مدیر برنامه CLL در مرکز سرطان Memorial Sloan Kettering ، برای یک مجازی پیوستند. بحث میزگرد درباره داده های عملی جدید و بالقوه در حال تغییر از جلسه.

در این چهار مورد استثنایی امروز MedPage قسمتها ، مراکز بحث درمورد مطالعات متمرکز بر درمان ترکیبی با ibrutinib بعلاوه venetoclax ، از جمله مطالعه CAPTIVATE مرحله دوم.

در زیر متن سخنان آنها آورده شده است:

سوزان اوبراین ، Ph.D. سلام ، به همه و به این میزگرد خوش آمد می گوییم ، جایی که در مورد ارائه CLL در ASH 2020 امسال بحث خواهیم کرد. من دکتر سوزان اوبراین از مرکز سرطان خانواده جامع Chao در دانشگاه کالیفرنیا ، ایروین هستم و دو همکار برجسته ، دکتر جنیفر براون از دانا-فاربر و دکتر آنتونی ماتو از Memorial Sloan به من پیوسته اند. پذیرایی

یکی از سخنرانی هایی که می خواهیم امروز در مورد آن صحبت کنیم ، مطالعه CAPTIVATE است ، یک مطالعه جالب در مورد ترکیبی از ایبروتینیب و ونتوکلاکس به عنوان پیش درمانی بیماران CLL. شاید ، آنتونی ، می توانید کمی بیشتر در مورد طراحی این فرآیند که ما ارائه کردیم ، بگویید؟

آنتونی ماتو ، دکتر: مطمئن. این یک طرح جالب است زیرا یک درک چند مرکزی از رژیم اصلی است که در MD Anderson ایجاد شده و ترکیبی از ibrutinib و venetoclax را با هم دارد. آزمایش تک مرکز بسیار فعال بود ، بنابراین این مطالعه دارای طرحی منحصر به فرد است که در آن همه بیماران 15 ماه درمان ، 3 ماه ایبروتینیب و به دنبال آن درمان ترکیبی به مدت یک سال دریافت می کنند ، و سپس برخی تصادفی سازی ها بر اساس وضعیت MRD در 10 -4 برای عدم حساسیت.

اگر بیمار MRD غیرقابل شناسایی داشته باشد ، با مشاهده یا دارونما به ایبروتینیب تصادفی می شوند. به یاد نمی آورم که دارونما وجود داشته یا نه. وجود داشت … و سپس ، اگر MRD با همان حساسیت قابل تشخیص باشد ، به دو برابر مونوتراپی با ایبروتینیب تصادفی می شوند. تجربه جالب و تجربه تصمیم گیری مدیریت شده توسط MRD و مشتاقانه منتظر نتایج ارائه شده است.

اوبراین: جنیفر ، آیا می خواهید در مورد برخی از نتایج نظر دهید؟

جنیفر براون ، دکتر: مطمئن. این اولین بار بود که برخی از نتایج تصادفی سازی را می شنیدیم و نقطه نهایی اصلی یک سال زنده ماندن بدون بیماری بود. این به ویژه جالب بود ، از جمله عود MRD ، به عنوان مثال ، به عنوان یک رویداد و توجه به بیمارانی که هرگونه درمان را نسبت به ادامه داروی ایبروتینیب قطع کردند. هیچ تفاوتی نبود. در تمام سلاح ها 95 تا 100 درصد بود ، که نشان می دهد خاتمه کار منطقی است.

اکنون فکر می کنم یک نکته اساسی در طراحی مطالعه این بود که صلاحیت حضور MRD های غیرقابل شناسایی در این مطالعه بسیار سختگیرانه بود. هنگامی که MRD غیرقابل شناسایی قبلاً برای پایان درمان ترکیبی گزارش شده بود ، در اواسط دهه 70 بالا بود – 75٪ ، 78٪ – اما فقط 58٪ از بیماران برای تصادفی به عنوان MRD غیرقابل شناسایی طبقه بندی شدند زیرا حداقل باید سه آزمایش جداگانه ، از جمله مغز استخوان ، همه قابل تشخیص نبودند.

من از نظر عمل بالینی فکر می کنم ، که تفسیر نتایج کمی دشوار است ، زیرا ما احتمالاً آزمایشات زیادی انجام نمی دهیم و ممکن است جالب تر باشد که بدانیم بر اساس یک نقطه زمانی واحد ، MRD غیرقابل شناسایی ، چطور تصادفی سازی ادامه خواهد یافت.

اوبراین: من یک چیز فکر می کنم […] خوب … خوب ، بگذارید برگردم. نقطه نهایی اصلی برای تصمیم گیری در مورد تصادفی سازی ادامه داروی ایبروتینیب در مقابل دارونما ، وضعیت بدون درد یک ساله بود و هیچ تفاوتی وجود نداشت ، زیرا فکر می کنم در گروه دارونما 100٪ و در بازوی ایبروتینیب حدود 95٪ یا 96٪ بود. نظر خودم با این حال ، شاید یک سال کوتاه باشد که نتیجه گیری کنیم ، و من فکر می کنم این نشان می دهد که به سختی کسی در بازوی دارونما پاسخ MRD خود را از دست داده است. با ردیابی بیشتر جالب است که ببینید آیا منحنی ها تقسیم می شوند یا خیر. ممکن است پشتیبانی مداوم در این زیر گروه ، یعنی آنهایی که MRD غیرقابل شناسایی هستند ، اهمیتی نداشته باشد ، اما من خیلی مطمئن نیستم که از این پیگیری کوتاه مدت کوتاه نتیجه بگیرم.

رنگ قهوه ای: درست. اکنون ، اگر به عنوان مثال CLL 14 نگاهی بیندازیم ، حتی در گروه غیر قابل تشخیص MRD در خارج از درمان ، به خصوص در بیماران با ریسک بالاتر ، عود می کنیم ، بنابراین موافقم. فکر نمی کنم برای پیگیری کافی باشد.

ماتو: من کمی تعجب کردم که این نقطه اصلی اصلی این مطالعه است. به نظر می رسد این دیدگاهی است که از نظر زمانی کمی زود است و می تواند از نظر بالینی مرتبط باشد ، اما البته این نحوه مطالعه از نظر اندازه نمونه ، محاسبه توان و غیره تعریف شده است. من موافقم که هرچه مدت این بیماران را دنبال کنیم ، این مطالعه قابل توجه تر خواهد بود.

البته ، هیچ یک از ما در مورد تصادفی سازی دوم صحبت نمی کنیم ، زیرا من فکر می کنم فقط باید این واقعیت را بپذیریم که ibrutinib plus venetoclax در ایجاد بیماری باقیمانده غیرقابل شناسایی خوب بود. تعداد بسیار کمی از بیماران به طور تصادفی به ترکیب ایبروتینیب در مقابل دو برابر رسیدند. من فکر می کنم حدود 30 شانه بود ، بنابراین ما از این تصادفی چیز زیادی نمی آموزیم. حداقل من نکردم. من نمی دانم که آیا هر یک از شما چیزهای زیادی در این مورد آموخته است.

اوبراین: ما می توانیم با ردیابی طولانی تر. من فکر می کنم هدف آنتونی از بینندگان ما این است که چون میزان تشخیص MRD در پایان یک سال یا یک سال درمان ، 15 ماه بسیار زیاد بود ، تعداد بیمارانی که به طور تصادفی به گروه مراجعه کردند ، تشخیص MRD بود خیلی کمتر است ، بنابراین اعداد بسیار کوچکتر هستند.

ماتو: آره

اوبراین: همچنین باید توجه داشته باشم که در تمام این آزمایشات مداوم که ما در مولکولهای کوچک ترکیبی ، با یا بدون آنتی بادی مشاهده می کنیم ، درست همانطور که آنتونی گفت ، همیشه در هر آزمایش مقدمه وجود دارد. به همین دلیل است که در اینجا ما بین 12 ماه و 15 ماه تمایز قائل می شویم. همیشه یک مقدمه وجود دارد. در بسیاری از آزمایشات ، این سه ماه است. در برخی از موارد دیگر ، دو مورد وجود دارد که در آن ها آنتی بادی ایبروتینیب بعلاوه یا منفی برای چندین ماه قبل از استفاده از ترکیب تجویز می شود. البته ، دلیل این کار این است که سعی کنید لیز توموری را که با ونتوکلاکس مشاهده می کنید به حداقل برسانید ، و این 15 ماه درمان بود ، اما 12 ماه از ترکیب بود.

رنگ قهوه ای: س otherال دیگری که ما حتی مطرح نمی کنیم این است که آیا درمان ترکیبی با یک مهار کننده BTK BCL2 حتی در طول زمان نسبت به مثلاً venetoclax anti-CD20 بهتر است. فکر می کنم این سوالی باقی بماند که باید پاسخ تصادفی به آن داشته باشیم.

اوبراین: من فکر می کنم این بسیار مهم است زیرا من چند بیمار داشتم که در این مطالعه ثبت نام کردم و آنها به من گفتند: “خوب ، این خوب به نظر می رسد ، اما واو ، واو ، واو. وقتی بیماری من دوباره برگشت چه اتفاقی می افتد؟ دو دارو را خسته کرد. “من فکر می کنم این سوال بسیار خوبی بود. آنچه به این بیماران گفتم این بود: “خوب ، پیش فرض این است که وقتی بیماری برگشت ، شما دیگر درمانی ندارید و چون در درمان عود نخواهید کرد ، ما می توانیم برگردیم و از همان داروها استفاده کنیم.” من فکر می کنم همه این تست ها این را نشان می دهد و این به صورت شهودی وجود دارد ، اما در حال حاضر اطلاعات بسیار کمی برای درک درست بودن این اطلاعات داریم.

همانطور که جنیفر متذکر شد ، نکته مثبت در مورد venetoclax-obinutuzumab این است که تقریباً بسیاری از سطوح MRD غیرقابل شناسایی در همان دامنه دو مولکول کوچک به دست می آید. ما فقط از یک مولکول استفاده می کنیم ، البته با آنتی بادی.

ماتو: اگرچه ما واقعاً از نظر بیولوژیکی نمی دانیم که آیا … یک نکته ای که کمی من را نگران می کند این است که می گوییم MRD قابل مقایسه هستند ، از نظر بیولوژیکی از نظر نرخ رشد مجدد قابل مقایسه هستند ، از آنجا که MRD قابل تشخیص نیست ، من تصوری ندارم. اما ممکن است تصور کنید که شاید این دو جاده برخورد همزمان باعث کندتر شدن سرعت پیشرفت شوند. مطمئن نیستم. من برخی از تحقیقات دکتر اندرسون را برون یابی می کنم. دانستن آن دشوار است. من فکر می کنم احتمالاً درسهایی از بعضی از این موارد این است که مانند همه MRD ها حتی در یک عمق بهبودی یکسان ایجاد نمی شوند ، اما در ادامه خواهیم دید که چه چیزی در این زمینه رخ می دهد.

رنگ قهوه ای: خوب ، این بستگی دارد که آیا جهش های مقاومت در MRD در حال حاضر وجود دارد ، درست است ، به طور بالقوه؟

ماتو: بله ، درست است. اما حتی در آنجا جعبه ای از کرم ها باز می شود ، زیرا هر آزمایش جهش مقاومتی که من تاکنون دیده ام ، دارای سطح تشخیص متفاوتی است ، از 5٪ در شکستن تا 0.01٪ ، و احتمالاً به اندازه عمیق تر شوید ، می توانید مقداری سطح مقاومت پیدا کنید.

اوبراین: درست. باشه. با تشکر از همه شما.

  • نویسنده['full_name']

    گرگ لاوب در سال 2005 به عنوان مدیر تولید به MedPage Today پیوست و در سال 2007 راه اندازی بخش فیلم را رهبری كرد. وی در حال حاضر مسئول تولید فیلم در وب سایت است. دنبال می کنم



[ad_2]

منبع: kaheshvazn-news.ir