[ad_1]

انجمن دستگاه گوارش آمریکا (AGA) توصیه های به روز شده ای را برای پزشکان در مورد درمان دیورتیکولیت روده بزرگ ، یک بیماری دردناک ، غیرقابل پیش بینی و به طور فزاینده ای شایع که سالانه 180 در 100000 آمریکایی را تحت تأثیر قرار می دهد ، منتشر کرده است. از آنجا که میزان بروز دیورتیکولیت در افراد جوان بین 40 تا 49 سال بین سالهای 1980 و 2007 با افزایش 132 درصدی همراه بود ، AGA دیورتیکولیت را به عنوان یک موضوع بالینی با اولویت بالا شناسایی کرد.

ارسال شده به صورت آنلاین در گوارشی ، این به روز رسانی 14 بهترین روش را بر اساس شواهد حاصل از بررسی های سیستماتیک ، متاآنالیزها ، آزمایشات کنترل شده تصادفی و مطالعات مشاهده ای بیان می کند. نکات مختلف از تصویربرداری و جراحی گرفته تا ژنتیک ، رژیم غذایی و سبک زندگی و استفاده از داروهای ضد التهاب غیراستروئیدی و پروبیوتیک ها است.

به گفته نویسندگان این سند ، اگرچه اکثر بیماران هرگز سوراخ یا آبسه را تجربه نمی کنند ، اما عودهای بدون عارضه برای بیماران سنگینی است. یک هیئت متخصص به سرپرستی آن پری ، MD ، MD ، در دانشگاه کارولینای شمالی در چاپل هیل نوشت: “بیماران اغلب به دلیل اپیزودها مقصر شناخته می شوند و نگران عود ، سوراخ شدن و نیاز به جراحی هستند.”

متخصصان گوارش مجبورند با تشخیص دقیق ، رسیدگی به عواقب مزمن و آموزش بیماران ، بسیاری از این نگرانی ها را برطرف کنند. پری گفت: “اطلاعات غلط زیادی در مورد دیورتیکولیت وجود دارد ، از این رو این توصیه جامع برای آموزش بیماران در مورد عوامل خطر ، پیش آگهی و علائم جراحی است.” امروز MedPage.

و اگرچه به روزرسانی فاصله زیادی با هنجارهای فعلی ندارد ، وی گفت كه هدف از یكی از مهمترین بخشهای عملی (4 پوند) افزایش آگاهی از اینكه علائم مزمن در بیماران پس از یك دوره دیورتیكولیت شایع است و باعث نکاتی در مورد نحوه مراقبت از آنها. در توصیه های مهم دیگر ، بخشهای 6 و 7 استفاده از آنتی بیوتیک ها را به جای استفاده معمول از آنتی بیوتیک ها در بیماران مبتلا به توانایی ایمنی با دیورتیکولیت خفیف بدون عارضه توصیه می کند. پری گفت: “اگرچه این مشاوره با بسیاری از دستورالعملهای فعلی مطابقت دارد ، اما در عمل این روش هنوز در ایالات متحده اتخاذ نشده است.” مطالعات اخیر به طور فزاینده ای مزایای آنتی بیوتیک را در موارد بدون عارضه زیر سوال می برد.

هیئت AGA تأیید کرد که به روزرسانی براساس شواهد با کیفیت پایین تا متوسط ​​انجام شده است. پیری در پاسخ به این سال که آیا ممکن است هر یک از توصیه ها متناقض باشد ، به توصیه جدید در مورد استفاده از کولونوسکوپی اشاره کرد ، با توجه به اینکه بدخیمی روده بزرگ ممکن است در سی تی اسکن شبیه دیورتیکولیت باشد. وی گفت: “در میان بیمارانی که به نظر می رسد دیورتیکولیت بدون عارضه در سی تی اسکن هستند ، تقریباً 1٪ از آنها سرطان روده بزرگ را فراموش کرده اند. بنابراین ، نکات بهترین روش انجام این کار نیست. 2 توصیه می کند کولونوسکوپی بعد از اولین قسمت دیورتیکولیت بدون عارضه برای رد بدخیمی روده بزرگ از دست رفته. اگرچه اخیراً کولونوسکوپی با کیفیت بالا (طی 1 سال) انجام شده است ممکن است این آزمایش به تعویق بیفتد. وی گفت: “این روش در ادبیات مورد بحث قرار گرفته است و برخی معتقدند كه خطر بدخیمی فراموش شده برای توجیه كولونوسكپی بسیار كم است.”

در سایر نکات بهترین روش ارائه شده توسط پنل AGA:

  • CT را برای تأیید دیورتیکولیت در بیماران بدون تشخیص تصویربرداری قبلاً تأیید شده و عوارض احتمالی در بیماران مبتلا به بیماری شدید ارزیابی کنید. تصویربرداری همچنین باید در کسانی که با درمان بهبود نیافته اند ، دارای نقص ایمنی ، عودهای متعدد هستند و برای تأیید تشخیص و مکان (های) بیماری در حال جراحی پیشگیری هستند ، مورد توجه قرار گیرد.
  • در بیماران با سابقه دیورتیکولیت و علائم مزمن ، التهاب مداوم باید هم با تصویربرداری و هم با آندوسکوپی پایین منتفی باشد. اگر شواهدی از دیورتیکولیت وجود ندارد ، باید حساسیت بالایی احشایی در نظر گرفته شود و بر این اساس کنترل شود.
  • درمان با آنتی بیوتیک در بیماران مبتلا به دیورتیکولیت بدون عارضه که دارای بیماری های همزمان ، شکننده یا دارای علائم مقاوم به درمان یا استفراغ هستند ، توصیه می شود. همچنین افرادی را که سطح پروتئین واکنش پذیر C آنها> 140 میلی گرم در لیتر یا تعداد گلبول های سفید خون> 10 15 15 است ، در نظر بگیرید9 سلول در لیتر. درمان آنتی بیوتیکی در بیماران مبتلا به دیورتیکولیت پیچیده یا بدون عارضه با جمع آوری مایعات یا بخش طولانی تری از التهاب در سی تی اسکن توصیه می شود.
  • توصیه برای برداشتن قطعه ای انتخابی نباید براساس تعداد دوره های دیورتیکولیت باشد. بحث در مورد این روش با کسانی که سابقه دیورتیکولیت دارند باید شخصی شود تا شدت بیماری و ترجیحات و ارزشهای بیمار و همچنین خطرات و مزایا و کیفیت زندگی را ارزیابی کند.

باید به بیماران اطلاع داده شود که جراحی خطر دیورتیکولیت را کاهش می دهد اما از بین نمی برد و علائم مزمن دستگاه گوارش همیشه با جراحی بهبود نمی یابد. به عنوان مثال ، یک مطالعه اخیر نشان داد که در 5 سال پیگیری ، شیوع دیورتیکولیت عودکننده در بیماران برنامه ریزی شده برای جراحی هنوز 15٪ بود ، در حالی که در بیماران غیر جراحی 61٪ در مقایسه با 61٪ ، و جراحی به مدت 1 سال خطر عود را کاهش نمی دهد. معده

برای جلوگیری از دیورتیکولیت پیچیده ، کولکتومی برای یک بیمار ایمنی ضعیف با سابقه دیورتیکولیت عارضه ای مکرر توصیه نمی شود. در این جمعیت ، دیورتیکولیت پیچیده اغلب اولین نمایش دیورتیکولیت است و احتمال عود آن کمتر است.

پس از بهبودی از یک قسمت از دیورتیکولیت حاد بدون موفقیت جراحی ، بیمار با سرکوب سیستم ایمنی مزمن باید با جراح روده بزرگ مشورت کند. این هیئت نوشت: “این جمعیت در معرض خطر عود مجدد پیچیده هستند و هدف از جراحی جلوگیری از دیورتیکولیت پیچیده است.”

نویسندگان نتیجه گرفتند ، علیرغم تکیه بر شواهد کم تا متوسط ​​، “تحقیقات در حال انجام است و این پتانسیل را دارد که در نهایت گزینه های درمانی و پیشگیری بهتر از دیورتیکولیت را شناسایی کند.”

افشای اطلاعات

این بررسی همکار توسط کمیته به روزرسانی عمل بالینی موسسه AGA و هیئت مدیره AGA به تصویب رسیده و با اعطای کمک مالی به نویسندگان موسسه ملی بهداشت حمایت شده است.

نویسندگان هیچ گونه تضاد منافع مرتبط برای افشای اطلاعات ندارند.

[ad_2]

منبع: kaheshvazn-news.ir