[ad_1]

در حال حاضر گزینه های زیادی برای درمان آرتروز پسوریازیس وجود دارد ، از داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی ساده (NSAID) گرفته تا داروهای ضد رطوبت اصلاح كننده بیماری (DMARDs) و مواد بیولوژیك و مولكول های كوچك جدید. اولین گام ها در تهیه یک برنامه درمانی برای هر بیمار ، شناسایی اهداف بیمار در درمان و تعیین شدت بیماری است.

درمان را فردی کنید

دکتر ربکا هابرمن از NYU Langone Health در نیویورک گفت: “اولین کاری که ما انجام می دهیم این است که واقعاً سعی کنیم بفهمیم بیمار کیست ، بیماری او چیست و چگونه آن را تجربه می کند و چه چیزهایی را برای درمان می خواهد.”

آرتریت پسوریازیس یک بیماری بسیار ناهمگن است ، در بعضی از بیماران درگیری مفصلی بیشتر ، درگیری دیگران در پوست و ناخن بیشتر است و در برخی دیگر این بیماری در ستون فقرات است.

“ما س askال می کنیم که علائم پوستی و مفصلی از چه زمانی شروع شده ، علائم چگونه بر بیمار تأثیر می گذارد و آیا درمان قبلی به شما کمک کرده است. ما در حال حاضر گزینه های زیادی از نظر تزریقی و خوراکی داریم که از جنبه های مختلف بهتر است. از بیماری ، بنابراین ما می خواهیم ایده ای را که برای آنها بیشتر مشکل ساز است ، بخواهیم. ” امروز MedPage.

دکتر دی دی وو از بیمارستان جراحی ویژه نیویورک توضیح داد: ارزیابی اولیه بیمار شامل تعیین میزان بیماری از دو نظر پوستی و آرتروز است. وی گفت: “ما باید به طور ایده آل با یک دارو به هر دو مراجعه کنیم.”

درمان اولیه ، به ویژه در بیمارانی که بیماری خفیف تری دارند ، ممکن است شامل DMARD خوراکی مانند متوترکسات باشد. وو گفت ، سایر گزینه های خوراکی که می توانند علائم پوستی و آرتروز را تحت تأثیر قرار دهند شامل آپرمیلاست (Otezla) و توفاسیتینیب (Xeljanz) است. با این حال ، کسانی که مشکلات پوستی یا آرتروز دارند ، ممکن است به یک ماده بیولوژیکی مانند مهار کننده فاکتور نکروز تومور (TNF) نیاز داشته باشند. علاوه بر این ، از NSAID ها می توان برای کنترل علائم در تمام سطوح درمانی استفاده کرد.

مشکل مهم دیگر هنگام انتخاب روش درمانی وجود بیماری های همزمان است. هابرمن گفت: به عنوان مثال ، برای بیمارانی که مشکلات گوارشی زیادی دارند ، ممکن است بخواهید از آپرمیلاست خودداری کنید زیرا می تواند باعث اختلال در دستگاه گوارش شود.

وو گفت ، بیماران همچنین ممکن است بیماری هایی مانند سرطان یا نارسایی احتقانی قلب داشته باشند و داروهای خاصی منع مصرف داشته باشند. “در واقع هیچ الگوریتمی تعیین شده برای تصمیم گیری در مورد درمان وجود ندارد ، زیرا با توجه به علائم بیمار و سایر شرایط پزشکی فرد فرد است. شما نمی خواهید در این کار زیاده روی کنید ، اما نمی خواهید تسلیم شوید ، بنابراین در اینجا ظرافت ظاهر می شود.” ، او گفت.

و هنوز عنصری از آزمون و خطا در انتخاب روش درمانی وجود دارد.

“این بسیار خوب است که ما همه این امکانات را داریم ، اما یک چیز که در حال حاضر نمی دانیم این است که کدام دارو برای یک بیمار بهتر است. این چیزی است که در حال مطالعه است و یکی از اهداف این زمینه دقیق تر است هابرمن گفت.

وی افزود: “اگر یك دارو موثر نباشد ، ما می توانیم داروی دیگری را با یك سازوكار عمل دیگر امتحان كنیم. بنابراین یك چیزی كه همیشه به بیماران می گوییم این است كه اگر اولین دارو ما را به جایی كه می خواهیم برویم نبرید ، زیرا ما می توانیم ناامید نشویم. ما به روش های مختلف با مکانیسم های مختلف رفتار می کنیم ، “

گزینه هایی برای بیماری متوسط ​​تا شدید

مهارکننده های TNF مانند etanercept (Enbrel) و adalimumab (Humira) برای درمان آرتروز پسوریازیس با دوام بیشتر از سال 2000 در دسترس بوده و نشان داده شده است که در بسیاری از مناطق این بیماری از جمله پسوریازیس ، بیماری ناخن و آرتریت محیطی و محوری موثر است. و همچنین آنزیت و داکتیلیت.

اما چندین درمان هدفمند دیگر در سال های اخیر در دسترس قرار گرفته است زیرا درک بهتر از بیماری زایی آرتروز پسوریازیس منجر به بهبود درمان شده است.

مطالعات نشانگر نقش سیتوکین های مختلف مانند اینترلوکین (IL) -17 و IL-23 امکان ایجاد عواملی مانند سکوکینوماب (Cosentyx) ، ایکسوکیزوماب (Taltz) و گوزلکوماب (Tremfya) و Janus kinase (JAK) کیناز را فراهم می کند. مبدل و فعال کننده مسیر رونویسی امکان ایجاد عوامل خوراکی مانند توفاسیتینیب را فراهم می کند.

در سال 2016 ، مهارکننده IL-17A سکوکینوماب برای استفاده در آرتریت پسوریازیس پس از انتشار مطالعات FUTURE 1 و 2 تأیید شد و مزایای درمان با این دارو در 5 سال پیگیری حفظ شد ، صرف نظر از اینکه بیماران در معرض قبلی با مهارکننده های TNF بودند. و متوترکسات همزمان استفاده می شود.

ixekizumab ، دیگر مهارکننده IL-17A ، پس از اثبات اثر در مطالعه SPIRIT-PI ، در سال 2017 تأیید شد. همانطور که در ارائه یک پوستر در نشست مجازی American College of Rheumatology (ACR) 2020 گزارش شده است ، در بیماران 52 ساعت تحت مطالعه با برچسب باز ، عوارض جانبی جدی کمتری در بیماران دریافت کننده ایکسکی زوماب مشاهده شده است (3 ، 2٪ در مقابل 7.1٪).

آخرین عامل بیولوژیکی برای آرتریت پسوریازیس گوزل کوماب (Tremfya) است که یک آنتی بادی مونوکلونال با هدف قرار دادن زیر واحد IL-23 p19 است که در ژوئیه سال 2020 تصویب شده است. در مطالعات اصلی با کشف 1 و 2 ، 20٪ بهبود معیارهای ACR (ACR20) ) پاسخ در بیماران تصادفی شده به guselkumab به ترتیب با فرکانس 52٪ و 64٪ مشاهده شد ، در حالی که برای 22٪ و 33٪ برای دریافت کنندگان دارونما.

دکتر فیلیپ میس ، نویسنده اصلی DISCOVER 2 ، از دانشگاه واشنگتن در سیاتل گفت: “نتایج مطابق با آنچه ما از موثرترین داروها برای آرتروز پسوریازیس انتظار داریم ، بود.” امروز MedPage.

در ارائه دیگری در جلسه مجازی ACR ، پاسخهای 52 هفته ای به guselkumab توسط Iain B. McInnes ، MD ، مدیر انستیتوی عفونت ، مصونیت و التهاب در دانشگاه گلاسگو در اسکاتلند گزارش شد. پس از 1 سال درمان ، پاسخ ACR20 در 70.6٪ از بیماران 100 میلی گرم در هر 4 هفته و در 74.6 of از بیمارانی که هر 8 هفته تحت درمان قرار گرفتند ، مشاهده شد. مزایای مربوط به داکتیلیت و انتزیت و شاخص معلولیت پرسشنامه ارزیابی سلامت نیز مشاهده شد.

حتی اهداف بیشتری برای درمان آرتروز پسوریازیس در دست توسعه است ، با چندین سخنرانی در جلسه مجازی ACR وعده یک عامل IL-23 دیگر ، یک مهار کننده تیروزین کیناز 2 و یک مهار کننده جدید JAK را نشان می دهد. درباره آنها در بخش بعدی این مجموعه “چالشهای بالینی” بحث خواهد شد.

[ad_2]

منبع: kaheshvazn-news.ir