[ad_1]

به گفته یک محقق ، بیماران مبتلا به بیماری التهابی روده (IBD) که با درمان ترکیبی بهبود می یابند ممکن است یکی از داروهای خود را – که معمولاً یک عامل مهار کننده فاکتور نکروز تومور (TNF) است – از این دارو خارج کنند.

دکتر استفان هاناوئر از دانشکده پزشکی دانشگاه نورث وسترن در فاینبرگ ، شیکاگو ، طی سخنرانی شفاهی در Advances گفت: “سوالی که همه بیماران ما از خود می پرسند این است که چه زمانی می توانند درمان را متوقف یا کاهش دهند؟” در یک برخورد مجازی با بیماری التهابی روده.

وی افزود: “این فیل عظیمی است که بسیاری از ما مردان نابینا در سالهای اخیر سعی در مقابله با آن داشته ایم.”

بیماران مبتلا به IBD معمولاً به درمان ترکیبی اعتماد می کنند ، که ممکن است شامل استروئیدها ، سالیسیلات ها ، تعدیل کننده های سیستم ایمنی و اکنون بیولوژیک باشد. برخی از مزایای درمان ترکیبی جلوگیری از ایمنی زایی ، افزایش غلظت دارو و اثربخشی بیشتر از طریق مکانیسم های مختلف عمل است ، در حالی که معایب آن شامل افزایش عوارض جانبی از هر یک از اجزای رژیم و پیچیدگی و هزینه است. هاناور گفت: “البته ایمنی ، یک نگرانی عمده در درمان ترکیبی است و بیماران کمی خطر ابتلا به عفونت های جدی و لنفوم را دارند.”

مطالعات نشان می دهد که بیماران در صورت قطع درمان ، حتی پس از آنکه در عمیق ترین بهبودی قرار دارند ، عود می کنند. به عنوان مثال ، در یک مطالعه گذشته نگر بر روی 193 بیمار دریافت کننده اینفلیکسیماب (رمیکاد) برای کولیت اولسراتیو که حداقل یک سال در بهبودی بالینی بودند ، بیشتر بیمارانی که مهار کننده TNF را متوقف کردند (HR 3.70 ، 95٪ CI 2.02- 77/6) در مقایسه با کسانی که درمان با اینفلیکسیماب را ادامه دادند. این بیماران در صورت مصرف تیوپورین نسبتاً از تشدید بیماری در امان هستند ، اما همچنان خطر عود بیشتر است.

عوامل خطر برای عود بیماری پس از ترک اینفلیکسیماب در کولیت اولسراتیو شامل دوره قبلی درمان ضد TNF ، جنسیت مرد ، افزایش مارکرهای التهابی یا هموگلوبین پایین و بالا رفتن سطح آنفلکسیماب است. هاناور گفت: “اما بهبودی عمیق تا حدودی محافظت کننده بود ، به این معنی که علائم یا نشانگرهای زیستی و عمیق ترین بهبودی آندوسکوپی یا بافت شناختی در آن بیمار وجود ندارد.”

عامل دیگری که ممکن است در تشدید بیماری پس از ترک ضد TNF نقش داشته باشد این است که به طور کلی از مهارکننده های TNF در اواخر دوره بیماری استفاده می شود. گزارش اخیر حاکی از آن است که بیمارانی که قبلاً درمان ترکیبی دریافت کرده اند نسبتاً در برابر بستری شدن در بیمارستان ، جراحی و عوارض محافظت شده اند. هاناور گفت: “این احتمالاً به دلیل قرار گرفتن در معرض استروئید کمتر است که البته خطرناک ترین داروی ما است.”

هنگامی که از او س askedال شد کدام عامل را باید در درمان ترکیبی با یک مهار کننده TNF به علاوه یک تنظیم کننده سیستم ایمنی متوقف کند ، هاناور خاطرنشان کرد که متوقف کردن یکی یا دیگری در آزمایش های کوچک و در تجربه واقعی مورد مطالعه قرار گرفته است. یک مطالعه اولیه از بلژیک نشان داد که بیماران باقی مانده در اینفلیکسیماب ممکن است نیازی به ادامه درمان آزاتیوپرین نداشته باشند ، اما با پیگیری طولانی تر ، تعداد فزاینده ای از بیماران عود می کنند یا به دوزهای بالاتر اینفلیکسیماب نیاز دارند.

احتمال توقف مهارکننده TNF در مطالعه STORI در نظر گرفته شد ، که در آن بیمارانی که ترکیبی از اینفلیکسیماب و آزاتیوپرین بودند ، اینفلیکسیماب را کنار کشیدند و فقط بر روی آزاتیوپرین نگهداری شدند. حدود 44٪ بیماران پس از 1 سال و 52.2٪ بیماران بعد از 2 سال عود می کنند.

هاناور گفت: “با این حال ، نیمی در بهبودی باقی ماند – این وضعیت نیمه خالی یا نیمه پر بود.” “اما محققان باهوش بودند. آنها عوامل خطر گروه های مختلف را برای عود پس از ترک بررسی کردند.”

قوی ترین عاملی که احتمال عود پس از ترک آنفلکسیماب را کاهش می دهد ، بهبودی عمیق است ، با افزایش قابل توجهی خطر عود در بیماران با شاخص بیماری کرون آندوسکوپیک بالاتر از 2.3 (95٪ CI 1.1-4.9 ، پ= 0.04). سایر عوامل مرتبط با عود شامل جنسیت مرد ، استفاده از کورتیکواستروئید قبل از شروع ، عدم برداشتن جراحی قبلی و سطح هموگلوبین زیر 145 گرم در لیتر است.

محققان STORI همچنین خاطر نشان كردند كه بسیاری از بیماران سرانجام حاضر شدند و نیاز به معرفی مجدد داروی بیولوژیك داشتند. هاناور گفت: “خبر خوب این بود که این ایده به ما ایده داد که آیا بعد از قطع درمان ترکیبی می توانیم بیمار را شارژ کنیم؟”

اکثر بیمارانی که پس از قطع مصرف اینفلیکسیماب پاسخ بالینی خود را از دست دادند ، با هشدارهای خاصی توانستند با موفقیت درمان را از سر بگیرند. آنها نباید قبلاً آنتی بادی برای دارو تولید کرده باشند ، مدولاتور ایمنی بدن را ادامه دهند ، بیش از حد استروئید مصرف کنند ، از نظر علائم ظریف وقایع آلرژیک پس از تزریق تحت کنترل قرار بگیرند ، یا پاسخ اولیه ضعیفی نداشته باشند که ممکن است نشانه آنتی بادی باشد. علیه مواد مخدر هاناوئر گفت ، این اتفاق غالباً نه بعد از تزریق مجدد خون در مرحله اول ، بلکه پس از تزریق مجدد مجدد در مرحله دوم و گاهی اوقات در مرحله سوم انجام می شود.

در نتیجه ، تصمیم به قطع مهارکننده TNF به انتخاب بیمار مناسب که در معرض خطر کم و در بهبودی عمیق قرار دارد ، احتمالاً در ابتدای درمان و نه در شرایط مقاوم بودن بیماری متکی است. لازم است که بهبودی عمیق پایدار و سطح کافی دارو را تأیید کرده و غلظت سرم را پس از چندین دوره دوز مجدد ارزیابی کنید. سپس استراتژی درمان به هدف باید با نظارت در 3 ماه ، 6 ماه و 1 سال ادامه یابد.

“بنابراین وقتی بیماران از من س askال می کنند” چه مدت باید در معالجه بمانم ، “به آنها می گویم” تا زمانی که شما بهبود پیدا نکنید “، که اکنون اتفاق نمی افتد. من به آنها مثال فشار خون بالا می دهم ، جایی که هدف کنترل به جای درمان است. “

افشای اطلاعات

Hanauer گزارش روابط مالی با Pfizer ، AbbVie ، Amgen ، Arena ، Astellas ، AstraZeneca ، Baxter ، Boehringer Ingelheim ، Bristol Myers Squibb ، Catabasis ، Celgene ، Celltrion ، Genentech ، GlaxoSmithKline ، Janssen ، Eli LillyCord و Novart تاكدا

[ad_2]

منبع: kaheshvazn-news.ir